Say Runners Hi

Djeks blog: fysio, sponsor Kika-lopers en nu zelf ook (weer) hardloper. Hij blogt ons over zijn hardloopervaringen en traint naar een marathon toe:

Ondertussen zit ik op een ‘slordige’ 9 km als maximale afstand. Klachtenvrij en in slakkegang. Maar ik ben heel tevreden! Het valt me op dat wanneer ik de 30 minuten-grens passeer, m’n brein op vollere toeren begint te draaien. Ik dacht: laat ik dat ‘ns navragen bij de doorgewinterde hardlopers die op m’n bank liggen, hoe ‘doden’ zij de tijd tijdens het zetten van de ene voet voor de andere. Conclusie: dat is voor iedereen anders, er is niet echt een vaste lijn in het denkproces van een marathonloper te ontdekken. Waarbij de een met gemak 2 of 3 uur blanco blijft op denkgebied, heeft de ander de oplossing voor de grote wereldproblematieken bedacht of het hele weekmenu aan recepten op een rijtje gezet.

Zelf los ik de wat kleinere wereldproblematieken op. Tenminste, dat vind ik zelf dan. Om te voorkomen dat deze fantastische ideeën verloren gaan wil ik graag een van mijn hersenspinsels met jullie delen.

Zondag 14 mei liep ik een prachtig rondje bij de ringvaart in de buurt van Haarlem en Vijfhuizen. Heerlijk weertje. Rustige weg. Bloempjes, bijtjes, de hele rataplan. Er kwam een vaker voorkomende vraag in me naar boven. Waarom loop ik eigenlijk? Ik had nog 20 minuten te gaan om het antwoord te bedenken.

Is het omdat ik lopen de leukste sport in de wereld vind? Nee

Is het omdat ik een einzelgänger ben? Nee

Is het omdat mijn motoriek zo slecht is dat het uitvoeren van een balsport een gevaar vormt voor de wereldbevolking? Nee

Is het omdat het een manier is om van mijn welvaartsbuikje af te komen? Speelt mee

Is het omdat ik het voor mijn werk zinvol is om meer te lopen? Zou kunnen

Is het voor de gezelligheid die hoort bij rennen? ….

Bij deze vraag bleef ik even hangen. Ik besefte dat er iets is veranderd in de loopwereld. Toen ik 17 was en trainde voor mijn eerste halve marathon (dat stelde toen niet meer voor dan 3 keer per week voetballen en 1 keer per week mijn vader er finaal uitlopen op een langere afstand) vond ik een van de weinige leuke dingen aan rennen dat iedereen elkaar groette tijdens het rennen. Soms een knikje, soms een ‘hé’-vingertje en als je geluk had een ‘zo-zo-lekker- bezig’- uitspraak. Waar is die commune gebleven? Ik zie het motorrijders en buschauffeurs nog steeds doen. Waarom zijn Wij Hardlopers hiermee opgehouden? Of doen we dit alleen niet meer in de randstad? Zijn we te individueel geworden? Er is toch niks leukers om van een medeloper een stukje erkenning te krijgen door middel van een klein handgebaar? IK MIS DAT!

Waarom gebeurt dat niet meer? Terwijl we wel met z’n allen de behoefte om met 20-30-40.000 man aan de start van een loopwedstrijd te staan. Hoe kan dat? Daarom hoop ik de beweging weer keihard in gang zetten:

Groet weer alle tegemoetkomers op je pad. Geef toch een oogverblindende glimlach. Laat weer zien hoe leuk het is om bij de lopers te horen. Heb je nog goede ideeën op dit gebied, mail het me dan: djekki.van.dessel@fysiomed.org