Voorbij de finish zag ik een klein jochie in het gras…

Een klein jongetje als stok achter de deur

Donderdag 31-8-2017.

Dag van vertrek naar het hoge noorden voor de start van de KIKA -estafette.

285 km verspreid over 3 dagen, van Groningen naar Utrecht.

Mijn status in cijfers

Huidige vorm        0

Voorbereiding       0

Zin                          variërend van 0 tot 10.

Ik ben nogal een ‘laatste-moment-planner’. De maandag voor vertrek had ik het beoogde sponsorgeld bij elkaar geharkt. 10 minuten voor vertrek spullen bij elkaar geraapt. Of ik alles wel heb? Dat merk ik onderweg wel…m’n benen heb ik bij me.

Ik miste het Kika-teambusje dus vertrok in m’n eentje  met de trein richting de Kika-camping  in Hoogeveen waar het behoorlijk drassig was in onze not so indian summer. Ik verheugde me op een goede nacht slaap in m’n romantische ploftentje. Goede nieuws was dat ik de volgende dag  niet in het startgroepje zat want ‘Ochtendmens’ staat niet op m’n CV. Tijdens de teambespreking spraken we af dat we om en om 2 kilometer zouden rennen en 2 kilometer zouden fietsen en dat we na 24 kilometer afgewisseld zouden worden door de volgende groep. En toen was het hoog tijd om te gaan slapen! F*CK! Zomerslaapzak gepakt. SH*T, geen trui bij me. HOLY MOLY, geen winterjas ook. En heeft iedereen gevoeld hoe koud het was  het eerste weekend van september ’s nachts? Het was een nacht, die je normaal alleen in films ziet, zingt Guus Meeuwis. Alleen gaat het in het liedje van Guus om een mooie nacht en zo kon ik deze niet betitelen. KOUD, BEVROREN, NARRIG werd ik weer wakker na ongeveer 3 uur slaap. Niet handig als je een topprestatie moet leveren.

Dag 1 De Aftrap Dag

Verstand op 0, blik op gaan en beginnen met die estafette. Dag 1 verliep helemaal TOP! Het was superleuk. Door de kortere intervallen merkten we bijna niet hoeveel kilometers we als team vreetten. We waren bijna euforisch.

Totdat ik na het avondeten op stond. Ik bewoog me als een oude kerel richting ploftent waar ik in ieder geval in heerlijke trui (dank, mede-Kika-loper, je redde me van de onderkoeling) een fantastische nacht doorbracht.

Dag 2 De Dauwtrap Dag

Geen ontkomen aan, ik stond ingeroosterd in het startteam dus ging m’n wekkertje om 6.30. Al m’n lichaamsdelen deden pijn en  ik was in mijn dromen bezocht door een demotivatie-demoon dus ik bromde mezelf naar de start. Na 1 kilometer lopen veranderde ik van bromsnor in De Grote Genieter, want wat is Nederland mooi, ook ’s morgens vroeg. Dauw in de bossen, zonnestralen door de bomen, herten om ons heen. Even beleefde ik het wauw-moment dat veel renners hebben want tenslotte is dit wat rennen zo leuk maakt. Je doet je schoenen aan en ontdekt nieuwe routes. Ook dag 2 werd TOP.

Dag 3 De Dag waarop ik het jongetje zag

De laatste dag. De dag waarop de spanning toch behoorlijk opliep. Ons team stond niet hoog aangeschreven als het om snelheid gaat dus omdat we die dag voor half 5 dienden te finishen in Utrecht, startten we extra vroeg. Wekkertje 6.00 uur en daar gingen we weer. En toen, beste lezer, hebben we me toch een potje gepiekt. Op dag 1 en 2 liepen we gemiddeld 9,5 km per uur maar op dag 3 liepen we zomaar 11,2 km/uur. Het bleek de laatste én allerleukste dag te zijn. Met de finish in zicht haalden we nog een paar teams in, want men kon wel roepen dat het geen wedstrijd was maar kwaliteit kun je niet verloochenen en we waren tenslotte met een superteam. Bovendien hadden we fantastisch weer en een prachtig parcours.

Ik voelde me The King!!! We gingen notabene als vierde over de finish.  Ik belandde on top of the world. De adrenaline raasde door me heen. Ik blikte terug op het weekend waarin ik het heel druk met mezelf had gehad. Dacht aan de momenten waarop ik het heel zwaar had gehad. De kou, het niet kunnen slapen, het gevecht met mezelf. Ik verlaagde m’n tempo om uit te kunnen lopen en zag links in m’n ooghoek een kindje in het gras zitten. Hij zag er klein maar heel stoer uit, een jaar of 1,5. In februari verwachten mijn vrouw en ik onze eerste dreumes dus ik kijk op dit moment naar alles wat klein is en (grijpgrage) handjes en voetjes heeft. Hij droeg een spijkerbroekje, shirtje, kleine sokjes, geen schoenen. Slangetje uit z’n neus en een bleek gezicht. Een ziek kindje, kanker. Ik werd geconfronteerd met de reden van het bestaan van KiKa en de reden waarom velen hier zo hun best voor doen en hun grenzen verleggen. M’n euforische gevoel van na de finish werd vermengd met verdriet, medelijden, onrechtvaardigheid, maar ook met  trots, hoop en kracht.

Ik besloot ter plekke: ik blijf voor  KiKa dingen ondernemen en donaties regelen. Voor dit kindje en de vele andere kinderen en ouders die te kampen hebben met kanker.

Mijn laatste activiteiten voor Kika zijn nog niet gedaan. Doe je mee?

Groetjes,

 

Djek