Zinloos

Ja mensen, daar zijn we weer…Aangekomen op het punt waar ik wel vaker ben geweest…Het lopen ging best goed. Maar mijn progressie verliep te langzaam. En daar baal ik op dit moment  zo van dat ik er even geen gat in zie, in m’n loopschema. Of eerder gezegd: ik zie heel veel gaten. Van de dagen waarop ik niet gelopen heb.

Op zich heb ik het maar te accepteren dat m’n snelheid in m’n tweede loopleven achteruit is gegaan. Ik ben nu eenmaal niet meer de jonge(re) hinde van vroeger. En niet alleen m’n snelheid, ook m’n maximale afstand gaat er niet op vooruit. En dat doet de adrenaline dalen, want ik kan tenslotte niet doorstoten op een goede prestatie en mezelf opzwepen naar het behalen van een betere prestatie.

Twee weken geleden op een zaterdagmiddag, hing ik lekker op de bank, kijkend naar hoe andere mensen topprestaties leverden tijdens de Tour. Maar voordat de heren met een vetpercentage van onder de 5% (!) aan de beklimming naar Station des Rousses zouden gaan beginnen hadden we nog een goed uurtje te slijten. Dus tja, geen enkel excuus om geen hardloopschoenen aan te doen. Een licht briesje, bewolkt, 20 graden, ideaal loopweer.

Straat uit rechts, mooi langs de – in eerder beschreven blogs – Ringvaart. Na 1 kilometer nemen m’n negatieve gedachten een loopje met me. Verveling. Vertwijfeling. Waar ben ik mee bezig? Waarom doe ik dit? Ik probeerde  te luisteren naar een andere stem ergens in de spelonken van m’n geest: je bent aan het trainen voor de KIKA Estafette Run, Djek, je bent niet zielig, stel je niet aan, doorzetten, geniet van de omgeving en kijk om je heen.

Het leek wel een wedstrijd handjedrukken, waarbij stem (hand)  1 duidelijk won. Ik bemerkte dat ik langzamer was gaan rennen, 8,6 km/h. Links werd ik ingehaald door een tanige heer op leeftijd, die me rustig doch indrukwekkend voorbij kachelde, als een oude, trouwe  diesel. Toen hij de bemoedigende woorden: kom op, knul! uitsprak bleek hij mijn man met de hamer te zijn. Stem 2 stortte in het ravijn, stem 1 bereikte een glorieus hoogtepunt: ik gaf het namelijk HELEMAAL op en droop af naar huis waar ik me nestelde op de bank en afleiding zocht in m’n breedbeeld-tv met een pak Oreo’s  binnen handbereik. Wat een ongelofelijke  downer kun je ook beleven aan dat rennen. Ik was het bijna vergeten.

Dus mensen, tja, ik zit niet in de runners high, maar in de runners dip. Normaal pak ik mijn cliënten nu altijd op bij kop en kont om ze weer back on the runtrack te krijgen. Kennelijk heb ik een lesje te leren door zelf te ervaren hoe het voelt als je hoofd niet meewerkt.

Daarom roep ik jullie  hulp in, hardlopers waar ik nog meer respect voor heb gekregen: HELP MIJ, MOTIVEER MIJ, GEEF ME EEN SCHOP ONDER M’N HOL! Wat kan ik doen, de Estafette Run is al op 1 september, waarbij ik 3 x 12 kilometer moet zien af te leggen in 3 dagen. Het lijkt zo haalbaar, maar hoe kom ik weer op het rechte pad? Hoe creëren jullie voor jezelf ‘lichtpuntjes’ op een donker hardlooppad? Ik hoor meer dan ooit graag van jullie!

Djek