The Olympic Dream van Patlick

Fysio Patrick zit nu al een maand in Beijing waar hij topsporters op weg naar de Olympische Spelen sportmedisch aan het begeleiden is, op revalidatie- en performance-gebied. Zwemmers, schoonspringers, tafeltennissers, powerlifting, basketbal, track & field, totaal ongeveer 60 atleten.

Pats eigen verhaal, ongecensureerd:

Inmiddels ben ik alweer een maand in Beijing en vond ik, maar vooral ook anderen dat ik eens iets van me moest laten horen.

De Chinezen zijn ontzettend gastvrij, ben ik achter gekomen. Ik had verwacht dat ik zodra ik geland was direct aan de slag mocht gaan. Daarentegen ben ik een weekend lang door de stad rondgeleid, verbleef ik in een prima hotel en werd ik meegenomen naar de heerlijkste restaurants. Peking Duck en ik zijn vrienden geworden.

Het eerste weekend meteen lekker de toerist uitgehangen. De Verboden Stad, het Plein van de Hemelse Vrede, de Hemeltempel, het Zomerpaleis van Cixi en natuurlijk the Olympic Green! Been there, done that! Naast deze attracties ben ikzelf ook een grote attractie in Beijing. Mijn blonde lokken doen het goed hier bij jong, oud, klein, groot, man of vrouw. Ze willen graag met me op de foto of een foto van mij alleen. Zou zo het leven van een celebrity voelen? Ik hoef nog net geen handtekeningen uit te delen, overigens zouden ze dat toch niet kunnen lezen. Hoewel, er is meer in het Engels beschreven dan ik verwacht had.

Na twee dagen kwam ik terecht op de NSTC (National Sports Training Centre) in Beijing. Je kunt het vergelijken met Papendal, alleen dan vele malen groter. Het is bijzonder om mee te maken hoe de meeste sporten verenigd zijn. Iedereen traint ook tegelijk op hetzelfde complex, eet samen (een sportdiëtiste zou hier niet misstaan trouwens), rust tegelijk en verblijft samen in appartementen. Ik deel momenteel een appartement met Victor, mijn Chinese tolk. Gelukkig een hele relaxte gozer. Het appartement is zeker niet naar de Nederlandse maatstaven, maar ik slaap er prima en ben toch aan het werk of op pad.

Momenteel ben ik verantwoordelijk voor de zwemmers en de vrouwen basketbalsters. Onder de zwemmers bevinden zich wel een aantal medaille kandidaten. De basketbalsters moeten zich komende maand in Nantes nog kwalificeren voor de Olympische Spelen. Een lange termijnplanning heb ik hier nog niet kunnen ontdekken. Op dit moment ben ik verantwoordelijk voor deze sporters, maar dat kan morgen weer anders zijn en volgende week weer totaal anders. Je leert hier dan ook erg flexibel te zijn en deels te accepteren hoe het hier gaat. Er heerst hier nog een hele grote hiërarchie en alles moet goedgekeurd worden door alle niveaus. Het duurt dus wel even om hier iets voor elkaar te krijgen. Heel efficiënt is het niet en dat zouden wij de Chinezen toch nog wel kunnen leren.

Op het gebied van periodisering, training en revalidatie proberen we ze hier ook het een en ander bij te brengen. Het is wel van belang om hen vooral te blijven respecteren en wij westerlingen hebben ook genoeg van de Chinezen te leren. Acht jaar geleden zijn ze niet voor niets eerste geworden op de medaillespiegel tijdens de Olympische Spelen in Beijing en vier jaar geleden tweede tijdens de Olympische Spelen in Londen.

De sporters weten wel wat hard werken is en hebben dan ook een keiharde mentaliteit. Ze moeten ook wel. Met zoveel inwoners is er altijd wel een andere goede sporter te vinden. Ben je geblesseerd en kun je niet verder. dan staat er wel een ander klaar die je plekje inpikt om naar Rio te gaan. Ze denken alleen aan het nu en niet aan de toekomst van de sporter. Een goed voorbeeld is een jochie die in de gymnastiekselectie zit. Hij heeft drie weken geleden zijn elleboog gebroken en is sinds deze week weer begonnen met trainen en het gaat nog verbazingwekkend goed ook. Zijn we in Nederland dan te terughoudend af en toe?!

De sporters kunnen hard werken, maar over de andere Chinezen heb ik me echt verbaasd. Nu moet ik voorzichtig zijn met wat ik zeg, maar ze kunnen verdomd lui zijn. Komt denk ik onder andere door de inefficiëncy hier en ze zijn opgegroeid met twee uur pauze tussen de middag. Hapje eten en dan lekker een dutje doen. Deze tijd proberen een aantal westerlingen en ik te gebruiken om tussen de slapende Chinezen te sporten in de trainingszaal. Je moet ook wel met het heerlijke, maar ook vette eten hier.

Naast werken probeer ik zoveel mogelijk van de stad te genieten en dan niet als toerist maar als inwoner. De zaterdagavonden worden regelmatig gebruikt om in Sanlitan (het uitgaansgedeelte van Beijing) te gaan eten en/of drinken met de andere fysio’s en performance coaches. Dit zijn allemaal Amerikanen, Canadezen en Australiërs. Het is bijzonder om de enige echte Europeaan te zijn en best lekker om even je Engels op te vijzelen. Verder heb ik hier nog Koningsdag gevierd met een stuk of honderd Nederlanders en merkte ik dat ik daar toch nog niet echt aan toe was. Lag zeker niet aan de mensen en de gezelligheid.

Inmiddels heb ik ook al mijn favoriete deel van Beijing gevonden: de Nanluoguxiang buurt. Het is te vergelijken met mijn lievelingsbuurt Oud West een paar jaar geleden. Voelt toch een beetje als thuis. Leuke kleine barretjes, restaurantjes en niet toeristisch. Hier breng ik dan ook regelmatig de tijd door op mijn vrije avonden.

De grootste teleurstelling tijdens dit avontuur kwam toch uit Amsterdam. Ik had me helemaal geïnstalleerd om de kampioenswedstrijd van Ajax te kijken en toen begon het al. De wifi is te langzaam om livestreams te kijken en de hotspot die ik gekocht had trok livestreamen ook niet. Wifi in China is sowieso echt dramatisch. Ok vooruit, dan maar via de radio luisteren en op de hoogte blijven via de jongens van rij 10 vak 422. Wat een teleurstelling en wat een pijn. Volgende week is de Ajax selectie in Beijing en zal ik eens kijken of ik ze toch een hart onder de riem kan steken. We moeten toch samen verder en het was afgelopen jaren best een goed huwelijk tussen ons, dus heb voor alle zekerheid wel mijn seizoenskaart maar weer verlengd. Over huwelijken gesproken. Wat ben ik ongelooflijk trots op Nienke hoe ze het thuis allemaal doet en mij deze kans gegund heeft. Naast je eigen werk twee kleine jochies in je eentje verzorgen en tegelijk ook ontzettend van ze genieten doe je niet zo maar even. Ik weet niet hoe het mij zou afgaan, maar zij doet het gewoon! Wat is het dan ook maar weer fijn dat FaceTime bestaat en dat, als ik pauze heb, ik regelmatig met ze aan de ontbijttafel kan zitten en mee kan genieten van Nien, Mees en Ole.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in het vliegtuig op weg naar Hong Kong om mijn visum te verlengen. Aangezien mijn contract in eerste instantie tot eind juli is, is er inmiddels geïnformeerd wat ik in augustus te doen heb.  Hierop heb ik geantwoord dat ik in augustus graag mijn verjaardag in Rio zou willen vieren tijdens de Olympische Spelen. Niemand van de buitenlanders weet hier of hij naar Rio gaat en ook dit zal waarschijnlijk pas eind juli besloten worden zoals alles hier op het laatste moment besloten wordt. Als je meegaat neem je namelijk een plek in van een Chinees en aangezien China maar een beperkt aantal mensen mee mag nemen naar de Olympische Spelen kan het een lastig verhaal worden. Voorlopig dan nog maar blijven dromen van The Olympic Dream.

Degene die dit uitgebreide verslag heeft gelezen, hoeft zich geen zorgen te maken dat er volgende week weer zo’n verslag komt. Dit kan wel weer even duren ;).

Ik ga eerst even van Hong Kong genieten!

IMG_4243 IMG_4241